artimages Cyprus, Πανίκκος Χρυσάνθου

πίσω | τύπωσε


Λουλούδια και Σφαίρες

Σύνοψη




Ο Γιώργος Λιασής επιστρέφει στο χωριό του, το Παλαίκυθρο, ύστερα από 42 χρόνια. Στην αυλή ενός σπιτιού ξυπνούν πικρές αναμνήσεις. Εκεί έζησε την πιο φρικτή μέρα της ζωής του. Στοχάζεται για τα βιώματά του, τη συγχώρεση και την ευχή του να μη ξαναζήσει κάποιος ό,τι έζησε αυτός. Είναι μια ταινία του Πανίκκου Χρυσάνθου και του Niyazi Kizilyurek.



Είπαν για την ταινία:


Επομένως πρέπει να σταματήσουμε να συζητάμε για "συγχώρεση" σε αυτή τη χώρα και να αρχίσουμε να μιλάμε για "ντροπή". Ίσως το κοινό αίσθηματης ντροπής, αν γίνει δυνατότερο από την περηφάνεια, να μπορέσει κάποτε κι εμάς να μας ενώσει ως κοινωνία, ποιος ξέρει; Επαναλαμβάνω: πατριώτης είναι αυτός που ντρέπεται, όχι αυτός που νιώθει περήφανος για τη χώρα του. Θα έπρεπε ίσως να κάναμε πιο πολλά μουσεία ντροπής και λιγότερες παρελάσεις περηφάνειας.

Κωνσταντίνα Ζάνου, ακαδημαϊκός, 13.01.2020 (στην πρεμιέρα)



Έχω μείνει άφωνος μπροστά στην τραγωδία που είδαμε. Είναι ιστορίες που πρέπει να τις ξέρουμε. Δεν υπάρχει σ’ αυτό τον τόπο υπόθεση αθωότητας. Υπάρχουν εγκλήματα, υπάρχει αίμα, και θα πρέπει να βρούμε έναν τρόπο για να τα ξεπεράσουμε και να ζήσουμεν ειρηνικά, τα παιδιά μας να έχουν ένα καλύτερο μέλλον.

Τάκης Χατζηδημητρίου, εκπρόσωπος Ε/κ στη Δικοινοτική Επιτροπή Πολιτιστικής Κληρονομιάς, 13.01.2020 (μετά την πρεμιέρα)



Θεωρώ ότι τα ατιμώρητα εγκλήματα του 1974 - και πιο πριν του 1963 - θα πρέπει επιτέλους να δουν το φως της δημοσιότητας. Τέτοιες ταινίες όπως αυτή του Πανίκκου Χρυσάνθου με τον Niyazi Kizilyurek και τον Γιώργο Λιασή πρέπει να γίνονται. Ήρθε η ώρα. Πρέπει να μιλήσουμε ο ένας στον άλλο έστω και μέσα από ταινίες. Να πούμε την αλήθεια ο ένας στον άλλο έστω και μέσα από την τέχνη. Αυτό που έγινε σήμερα είναι μια αρχή. Όντως υπάρχουν Τουρκοκύπριοι που δε ξέρουν ότι σφαγιάστηκαν Ελληνοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι που δε ξέρουν ότι σφαγιάστηκαν Τουρκοκύπριοι. Αυτά τα πράγματα όμως είναι μέρος της ιστορίας. Και η ιστορία πρέπει να βγει στο φως. Αν δε γίνει αυτό, τότε η ιστορία σίγουρα θα επαναληφθεί με κάποιον τραγικό τρόπο, κι αυτό δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.

Ραλλή Παπαγεωργίου, δημοσιογράφος, 13.01.2020 (μετά την πρεμιέρα)



Αυτό το εξαιρετικό ντοκυμανταίρ λέει την αλήθεια της Κύπρου. Άδικος πόλεμος, πόνος και στις 2 κοινότητες, φόνοι από την πλευρά και των 2 κοινοτήτων. Νομίζω ότι αυτό το ντοκυμανταίρ είναι κάτι που ο κάθε Κύπριος πρέπει να παρακολουθήσει. Από τη μια για να δει τι έγινε το 1974 και να φροντίσει να μην επαναληφθεί ένας τέτοιος πόλεμος, ο οποίος οδήγησε σε θάνατο, σε αίμα, σε πόνο, πάρα πολύ πόνο και ξεριζωμό. Και από την άλλη, για να καταλάβει ότι ευθύνες υπάρχουν εκατέρωθεν... Αυτά είναι η Κύπρος που ζήσαμε, αλλά υπάρχει και η Κύπρος που θέλουμε. Και θα πρέπει να αγωνιστούμε για την Κύπρο που θέλουμε. Την Κύπρο της ειρήνης, την Κύπρο της συνεννόησης.

Άντρος Κυπριανού, Γ.Γ. ΑΚΕΛ, 13.01.2020 (μετά την πρεμιέρα)



Θαυμάζω το ακούραστο πάθος του Πανίκου Χρυσάνθου. Υποκλίνομαι στο μεγαλείο ψυχής του Γιώργου Λιασή. Και συγκινούμαι με το πόθο του Νιαζί Κιζιλγιουρεκ για την επανενωμένη πατρίδα!

Μαρία Παπαλαζάρου Φράγκου, δημοσιογράφος



© Copyright: artimages Cyprus
Design & Development: Crucial Services Ltd

πίσω | τύπωσε